دهم اکتبر (۱۸ مهر)، روز جهانی مبارزه با مجازات اعدام است. امسال در حالی به استقبال این روز می‌رویم که جامعهٔ ایران و بسیاری از خانواده‌ها، یکی از تلخ‌ترین و سخت‌ترین دوران‌های خود را سپری می‌کنند. موج اعدام‌ها در ایران بیداد می‌کند. مجازات اعدام و گرفتن جان انسان‌ها، چیزی جز ایجاد ترس و رعب و وحشت در جامعه نیست و حکومت اسلامی در طول ۴۷ سال گذشته، همواره از این ابزار سرکوب علیه شهروندان خود استفاده کرده است.

گزارش‌ها و مستندات ارزشمند نهادهای مستقل حقوق بشری و سازوکارهای بین‌المللی، تصویری روشن از دادرسی‌های شتاب‌زده و دادگاه‌های نمایشی بدون رعایت حداقل حقوق متهم را به ثبت رسانده‌اند.

دستیابی کمیسیون حقیقت‌یاب مستقل سازمان ملل به یافته‌هایی در حد جنایت علیه بشریت در جریان سرکوب اعتراضات، نشان می‌دهد که ما با یک ساختار هدفمند سرکوب روبه‌رو هستیم، ساختاری که فقط و فقط زندگی انسان‌ها را قربانی بقای سیاسی خود می‌کند.

صدور بیانیهٔ مشترک ۴۶ کشور در شورای حقوق بشر سازمان ملل علیه موج اعدام‌ها در ایران، گواهی است بر ابعاد نگران‌کنندهٔ این بحران. اما حقیقت تلخ این است که محکومیت‌های سیاسی و ابراز نگرانی‌های دیپلماتیک، به تنهایی مانع برپا شدن طناب‌های دار نشده‌اند. مای ساتو، گزارشگر ویژه سازمان ملل متحد در امور حقوق بشر در ایران، نیز با استقبال از این بیانیه، بر ضرورت توقف اجرای احکام اعدام تأکید کرد.

ما همچنان معتقدیم زمان آن فرا رسیده است که دادخواهی، از مرحلهٔ افشا و مستندسازی باید به مرحلهٔ پاسخ‌گویی و اجرای عدالت ارتقاء یابد. اسناد و گزارش‌های گردآوری‌شده نباید در آرشیوها و گزارش‌های سالانه محبوس بمانند. این مستندات باید مبنای حقوقی روشنی برای تشکیل پرونده‌های کیفری، اعمال صلاحیت بین‌المللی و تعقیب قضایی آمران و عاملان این جنایات در مراجع بین‌المللی قرار گیرند. مصونیت ساختاری این حاکمان جنایتکار باید بشکند.

در روز جهانی علیه مجازات اعدام، ما امضاکنندگان این بیانیه ضمن تسلیت به همه خانواده های آسیب دیده و عزادار، از تمامی حقوق‌دانان، وکلا، فعالان مدنی و سیاسی، روزنامه‌نگاران و نهادهای بین‌المللی می‌خواهیم که برای یک اقدام عملی گام بردارند:

۱- توقف فوری و بی‌قیدوشرط تمامی احکام جاری اعدام در ایران.

۲- پیوند زدن مستقیم تلاش‌های مستندسازی به اقدامات حقوقی دادخواهی و محاکمهٔ عادلانهٔ تمام کسانی که در صدور و اجرای احکام اعدام نقش داشته‌اند.

۳- تداوم فشارهای بین‌المللی برای پاسخگو کردن حکومت ایران در قبال نقض فاحش حق زندگی.

نه به اعدام، نه فقط یک شعار، بلکه یک تعهد اخلاقی و انسانی برای حفاظت از کرامت انسان است.

نه به اعدام!

آری به زندگی!

شبکه همبستگی برای حقوق بشر در ایران

برای ۱۰ اکتبر ۲۰۲۶ (برابر با ۱۸ مهرماه ۱۴۰۵)

امضاکنندگان:

۱ – اتحاد زنان چپ

۲ – انجمن حقوق بشر و دموکراسی برای ایران – هامبورگ

۳ – انجمن حقوق بشر در قرن ۲۱

۴ – انجمن زنان پرتو

۵ – انجمن زنان مونترال

۶ – انجمن فرهنگی ایران و سوئیس – ژنو

۷ – بنیاد اسماعیل خویی

۸ – جبهه آزادی و نجات ایران

۹ – جمعیت ایرانی حقوق بشر شمال کالیفرنیا

۱۰- جمعیت سوسیال دموکراسی برای ایران

۱۱- جنبش جمهوری خواهان دموکرات و لائیک ایران

۱۲- حامیان مادران پارک لاله – فرزنو

۱۳- حامیان مادران پارک لاله – هامبورگ

۱۴- زنان برای آزادی و برابری پایدار

۱۵- شبکه زن، زندگی، آزادی بلژیک

۱۶- شورای آزادیخواهان سوسیالیست

۱۷- صدای زنان سوسیال دموکرات ایران

۱۸- فدراسیون اروپرس

۱۹- کانون فرهنگ و هنر ایرانیان فرزنو

۲۰- کمیته دفاع از حقوق بشر در ایران – شیکاگو

۲۱- کمیته مستقل ضد سرکوب شهروندان ایرانی – پاریس

۲۲- کمپین توقف قتل های ناموسی

۲۳- کمیسیون حقوق بشر حزب جمهوری خواه سوسیال دموکرات و لائیک ایران

۲۴- مادران پارک لاله – آلمان (دورتموند تا کلن)

۲۵- مادران صلح مونترال

۲۶- نهاد «همه حقوق بشر، برای همه، در ایران»

۲۷- همبستگی ملی ایرانیان فرزنو – کالیفرنیا

حامیان:

۲۸- حزب آزادی و رفاه ایرانیان(آرا)