مادران پارک لاله ایران

شنبه 16 خرداد
ــ وکیل وحید خوش‌نظر (شهروند اهل ایذه) اعلام کرد: «موکلم بیش از یک ماه است که از زندان به مکان نامعلومی برده شده است. هیچ اطلاعی نداریم که در کجا و در چه شرایطی نگهداری می‌شود». به گفته‌ی خبرگزاری‌ها وحید خوش‌نظر پس از مراجعه به اداره‌ی اطلاعات ایذه بازداشت شده و از زمان بازداشت تاکنون هیچ تماس تلفنی با خانواده خود نداشته است. اتهام‌های صادر شده علیه او «تبلیغ علیه نظام» و «اجتماع و تبانی علیه امنیت کشور» اعلام شده است.
ــ منصور کی بندریان ثابت و رحیم پوربداغی (از بازداشت‌شدگان اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴، محبوس در زندان شیبان اهواز) در دادگاه تجدیدنظر استان خوزستان هر یک به 2 سال حبس محکوم شدند. این حکم به اتهام «اخلال در نظم عمومی» صادر شده است.
ــ قرار بازداشت فلورا صمدانی (شهروند بهائی ساکن یزد) به مدت یک ماه تمدید شد. او اردیبهشت‌ماه به دست نیروهای امنیتی بازداشت شد.
ــ محکومیت 4 سال و یک ماه و ۱۷روز حبس حسین بهادری (از بازداشت‌شدگان اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴) در دادگاه تجدیدنظر استان همدان عیناً تأیید شد. این حکم به اتهام‎‌های «فعالیت تبلیغی علیه نظام در فضای حقیقی یا مجازی» و «اجتماع و تبانی برای ارتکاب جرم علیه امنیت داخلی و خارجی کشور» صادر شده است.
ــ پارسا نجفی (شهروند بهائی ساکن اصفهان) به دست مأموران امنیتی بازداشت و به زندان این شهر منتقل شد.
ــ محمدالله رضایی (شهروند ساکن دهگلان) برای اجرای حکم یک سال حبس، بازداشت و به زندان منتقل شد. این حکم به اتهام «تبلیغ علیه نظام» صادر شده است.

یکشنبه 17 خرداد
ــ حکم بدوی جعفر پناهی (کارگردان سینما و فیلم نامه نویس) پس از رد درخواست «واخواهی»، عیناً تایید شد. او پیش‌تر در شعبه‌ی ۲۶ دادگاه انقلاب تهران به یک سال حبس، 2 سال ممنوعیت خروج از کشور و «مجازات‌های تکمیلی» محکوم شده بود.
ــ شقایق مکوندی (از بازداشت شدگان اعتراضات دی ماه ۱۴۰۴) در دادگاه انقلاب ایذه به 2 سال و یک روز حبس محکوم شد. این حکم به اتهام «اخلال در نظم عمومی» صادر شده است.
ــ رضا ببرنژاد، برادر مهدی ببرنژاد (از جان‌باختگان اعتراضات ۱۴۰۱) در دادگاه کیفری شهرستان قوچان مجموعا به 6 سال حبس محکوم شد. این حکم به اتهام‌های «عضویت در گروه‌های مخالف نظام و «تبلیغ علیه نظام» صادر شده و 4 سال و 6 ماه آن به حالت تعلیق در آمده است.
ــ خبرگزاری قوه قضاییه اعلام کرد عباس عبدی به دلیل «انتشار یادداشتی در روزنامه‌ی اعتماد» به « قرار نظارت قضایی منع فعالیت رسانه‌ای به مدت سه ماه اعم از مصاحبه‌های زنده یا ضبط‌شده با رسانه‌های داخلی و خارجی، چاپ، انتشار و بارگذاری هرگونه یادداشت، مقاله یا محتوا در روزنامه‌ها، فعالیت در شبکه‌های اجتماعی و صفحات شخصی در فضای مجازی» محکوم شده است. همچنین صاحب امتیاز روزنامه‌ی اعتماد نیز برای «تفهیم اتهام و پاسخگویی» به دادسرا احضار شده و برای او قرار جلب به دادرسی و کیفرخواست صادر شده است.
ــ محکومیت آرمان سلیمانی (از بازداشت‌شدگان اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴) در دادگاه تجدیدنظر استان خوزستان عیناً تایید شد. او که اکنون در زندان شیبان اهواز محبوس است پیش‌تر در دادگاه انقلاب ایذه به 2 سال و یک روز حبس محکوم شده بود.

دوشنبه 18 خرداد
ــ محمود طراوت‌روی، شاعر، وکیل دادگستری و عضو کانون نویسندگان ایران، در شعبه‌ی اول دادگاه انقلاب شیراز به ۳ سال حبس محکوم شد. در این پرونده نازنین سالاری و مسعود احمدیان، وکلای دادگستری، نیز با احکام مشابهی مواجه شده‌اند. این احکام به اتهام‌های «اجتماع و تبانی به قصد انجام جرم علیه امنیت کشور» و «فعالیت تبلیغی علیه نظام» صادر شده است. این سه وکیل دادگستری همچنین به عنوان «مجازات تکمیلی» به ۲ سال ممنوعیت خروج از کشور با ابطال گذرنامه نیز محکوم شده‌اند.
ــ آرزو آزرم‌صفت (زندانی سیاسی محبوس در زندان اوین) به صورت تنبیهی از حق تماس تلفنی و ملاقات با خانواده خود محروم شد. به گفته‌ی خبرگزاری‌ها این محدودیت‌ها «در پی سرودخوانی و سردادن شعارهای اعتراضی توسط این زندانی، علیه وی اعمال شده‌اند».
ــ حامد تیزرویان (عکاس خبری و فعال محیط زیست) پس از قریب به 2 ماه با تودیع وثیقه از زندان ساری آزاد شد. به گفته‌ی خبرگزاری‌ها بازداشت او به دلیل «انتشار مطالب انتقادی در شبکه‌های اجتماعی» صورت گرفته است.

سه‌شنبه 19 خرداد
ــ کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» در هفته‌ی صدوبیست‌و‌چهارم، با اعتصاب غذای زندانیان سیاسی و صدور بیانیه در ۵۶ زندان کشور برگزار شد. این بیانیه با عنوان «آزادی و عدالت از مسیر احترام به حقوق بشر به دست می‌آید، نه مرگ و سلب حق حیات» منتشر شده است و در بخشی از آن آمده است: «اعضای کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» که برای صدوبیست‌وچهارمین هفته پیاپی در برابر این اعدام‌های غیر انسانی ایستادگی کرده و تعدادی از اعضای آن اعدام و یا به اشکال مختلف تحت فشار زندان و نهادهای امنیتی قرار گرفته‌اند، بیش از همیشه و بار دیگر صدای خود را در دفاع از حق بنیادین زندگی بلند می‌کنند، حقی که سرچشمه همه حقوق انسانی است و پاسداری از آن، نشانه بلوغ، برابری، آزادی و انسانیت هر جامعه به شمار می‌آید. بنابراین از همه اقشار و هم‌وطنان عزیز می‌خواهند که صدای دادخواهی خود را علیه صدور و اجرای احکام ظالمانه اعدام بلند کرده و به شدیدترین وجه ممکن اعتراض خود را بیان کنند».
ــ علیرضا پیغمبری (از بازداشت شدگان اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴)، محبوس در زندان تهران بزرگ در شعبه‌ی ۲۳ دادگاه انقلاب تهران با اتهام «محاربه» به اعدام محکوم شد.
ــ تهمینه میلانی، محسن امیریوسفی، مصطفی کیایی و محسن کیایی به اتهام «همکاری با دول متخاصم علیه جمهوری اسلامی» به دادسرای فرهنگ و رسانه احضار شدند.
ــ حکم کریم اسماعیل‌زاده (فعال مدنی ترک) در دادگاه تجدیدنظر استان آذربایجان شرقی عینا تایید شد. او به اتهام «نشر اکاذیب به قصد تشویش اذهان عمومی» در دادگاه بدوی به یک سال حبس، پرداخت جزای نقدی و مسدودسازی حساب‌های کاربری شبکه‌های اجتماعی محکوم شده بود.
ــ عبدالرحیم سلیمانی اردستانی (پژوهشگر دینی محبوس در زندان قم) در دادگاه ویژه‌ی روحانیت به 6 سال حبس، پرداخت جزای نقدی و خلع لباس روحانیت محکوم شد.
ــ رضا دالمن (دانشجوی کارشناسی ارشد دانشگاه صنعتی شریف) در شورای انضباطی این دانشگاه به «اخراج و محرومیت از تحصیل در تمامی دانشگاه‌های کشور به مدت چهار سال» محکوم شد. این حکم پس از تایید در شورای تجدیدنظر دانشگاه برای اجرا به وزارت علوم ارسال شده است.

چهارشنبه 20 خرداد
ــ رئیس کل دادگستری استان خراسان شمالی با اشاره به مقررات «قانون تشدید مجازات جاسوسی و همکاری با رژیم صهیونیستی و کشورهای متخاصم علیه امنیت و منافع ملی» اعلام کرد: «کارگروهی تخصصی به منظور شناسایی و توقیف اموال متهمان موضوع قانون یاد شده» تشکیل شده است و «در اجرای قانون تاکنون اموال ۴۷ نفر از خائنین به وطن و افراد تاثیرگذار در شبکه‌ی کمک به نفع دشمن، در استان خراسان شمالی شناسایی و توقیف شده است».
ــ وزیر علوم، تحقیقات و فناوری در خصوص اعتراضات دانشگاه‌ها در دی‌ماه ۱۴۰۴ اعلام کرد: «افرادی که در این تجمعات پرچم متفاوت را به دانشگاه آوردند یا اقدام به آتش زدن پرچم کردند، هم در دادسراها تحت تعقیب قضایی قرار دارند و هم برای آنها در دانشگاه پرونده انضباطی تشکیل شده است».
ــ صادق زیباکلام به دست نیروهای امنیتی بازداشت شد. مرکز رسانه قوه قضاییه اعلام کرد که پرونده‌ی او در دادسرای فرهنگ و رسانه در حال رسیدگی است.
ــ ۱۰ تن از دانشجویان دانشگاه سجاد مشهد به «محرومیت موقت از تحصیل» محکوم شدند. به گفته‌ی خبرگزاری‌ها این احکام در کمیته انضباطی دانشگاه و در ارتباط با اعتراضات دی‌ماه 1404 صادر شده است. یکی از این 10 تن با اتهام‌های «اخلال، ایجاد وقفه یا مزاحمت برای برنامه‌های دانشگاه» و «ایجاد بلوا و آشوب در محیط دانشگاه» به دو و نیم سال منع موقت از تحصیل با احتساب سنوات محکوم شده است.
ــ ایمان شاهپری و آرمان کی شمس (از بازداشت شدگان اعتراضات ۱۴۰۴، محبوس در زندان شیبان اهواز) در دادگاه تجدید نظر استان خوزستان هر یک به دو سال و یک روز حبس محکوم شدند. این حکم به اتهام « اتهام اخلال در نظم» صادر شده است.
ــ محمدرضا مراد بهروزی و سوری بابائی چگینی (زوج ساکن قزوین) با دریافت ابلاغیه‌ای به دادسرای عمومی و انقلاب شهرستان محمدیه احضار شدند. اتهام این زوج «ارسال فیلم یا تصاویر یا اطلاعات به شبکه‌ها، انسان‌ رسانه‌ها یا صفحات مجازی یا بیگانه برخلاف امنیت ملی» و «اقدام عملیاتی و فعالیت اطلاعاتی برای اسرائیل، کشورها، گروه‌های متخاصم یا هریک از عوامل وابسته به آن‌ها بر خلاف امنیت کشور» اعلام شده است. گفتنی است که سوری بابائی چگینی هم‌اکنون در حال سپری کردن محکومیت پیشین خود در زندان قزوین است.
ــ ایمان شهوندی (معلم و فعال صنفی معلمان ساکن پاسارگاد) در دادگاه انقلاب شیراز به یک سال حبس تعزیری محکوم شد. این حکم به اتهام «تبلیغ علیه نظام» صادر شده است.

پنجشنبه 21 خرداد
ــ فرناز جعفرزادگان (شاعر ساکن شیراز) به «حبس تحت نظارت سامانه الکترونیکی و دو سال ممنوعیت خروج از کشور» محکوم شد. این حکم به اتهام‌های «نشر اکاذیب» و «تشویش اذهان عمومی» صادر شده است.
ــ پوریا امینی (از بازداشت شدگان اعتراضات ۱۴۰۴) در دادگاه انقلاب شهرستان گناباد، به 8 سال حبس محکوم شد. این حکم به اتهام‌های «اجتماع و تبانی»، «توهین به رهبری» و «تبلیغ علیه نظام» صادر شده است.
ــ گروهی از دانشجویان دانشگاه سوره، با صدور احکام بدوی کمیته‌ی انضباطی مواجه شدند. به گفته‌ی خبرگزاری‌ها این احکام شامل دستکم چهار مورد اخراج و احکام منع موقت از تحصیل است.
ــ حکم دو سال و یک روز حبس احمد لجم اورک (از بازداشت‌شدگان اعتراضات سراسری ۱۴۰۴)، در دادگاه تجدیدنظر استان خوزستان تأیید شد. این حکم به اتهام «اخلال در نظم عمومی» صادر شده و یک سال از آن به مدت دو سال به حالت تعلیق درآمده است.
ــ فروغ خسروی (معلم مقطع ابتدایی اهل بهبهان و شاغل در مدارس آغاجاری) با حکم «لغو پیمان» از آموزش و پرورش اخراج شد. او پیش‌تر به چهار ماه انفصال موقت از خدمت محکوم شده بود. به گفته‌ی خبرگزاری‌ها این حکم به دلیل فعالیت‌های فروغ خسروی در فضای مجازی صادر شده است.
ــ امیر وقاری فرهنگ لنگرودی (فعال کارگری و از مدافعان حقوق بازنشستگان) به دادگاه انقلاب رشت احضار شد.

جمعه 22 خرداد
ــ یوسف انصاری نویسنده و عضو هیئت دبیران کانون نویسندگان ایران، با حکم شعبه‌ی ۲۱ دادگاه انقلاب تهران به یک سال حبس (۴ ماه «تعزیری» و ۸ ماه «تعلیقی») محکوم شد. این حکم به اتهام «تبلیغ علیه نظام» صادر شده است.
ــ یک زن و مرد ساکن استان هرمزگان به اتهام آنچه «ارسال تصاویر و مطالب برای رسانه های خارج از کشور» اعلام شده است، بازداشت شدند و ویدئویی از اعترافات اجباری آنان منتشر شد.
ــ حکم دو سال حبس پدرام چراغ زاده (از بازداشت شدگان اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴) در دادگاه تجدیدنظر استان خوزستان تایید شد. این حکم به اتهام «اخلال در نظم عمومی» صادر شده است.
ــ رئیس کل دادگستری استان کردستان از توقیف اموال ۱۹ تن به اتهام «همکاری با دشمن و رسانه‌های معاند» عنوان خبر داد.
ــ حکم شایان مرادی مطلق (از بازداشت‌شدگان اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴) در دادگاه تجدیدنظر استان خوزستان تایید شد. این حکم به اتهام «اخلال در نظو عمومی» صادر شده است.
ــ دو دانشجوی دانشگاه تهران در کمیته‌ی انضباطی این دانشگاه به اخراج از دانشگاه محکوم شدند. به گفته‌ی خبرگزاری‌ها این حکم به اتهام‌های «ایجاد آشوب و اخلال در روند آموزشی در اسفندماه ۱۴۰۴» و «آتش کشیدن پرچم کشور» صادر شده است.
ــ جلسه‌ی دادگاه جواد علیکردی (زندانی سیاسی محبوس در زندان وکیل‌آباد مشهد) در دادگاه انقلاب این شهر برگزار شد. اتهام‌های صادر شده علیه او «اجتماع و تبانی برای اقدام علیه امنیت ملی» و «تبلیغ علیه نظام» اعلام شده است.

پرویز قلیچ خانی زندگی را وداع گفت و یک جای خالی بزرگ از خود به جا گذاشت. در حافظه ما اما، جایش خالی نخواهد بود. از چند سال پیش که آلزهایمر او را از ما دور کرد، ما دلتنگ او بودیم. 

دوست و همدل بود، می آمد مهربان و فروتن و می دانست که در خانه ها و دلهای مان جا دارد از اروپا تا آنسوی اقیانوسها. گاه با نان و خرمایی که می گفت سر راه از مغازه ایرانی تهیه کرده است و هر بار شماره تازه مجله آرش. اگر برای خوردن تدارکی لازم بود می آمد آشپزخانه و کار را به دست می گرفت. این صمیمیت همه فاصله ها را می درید، کاپیتان ما، «بازیکن کامل»، و سردبیر می شد برادر و رفیق.  

ذهنم پر می کشد که این دو موقعیت بسیار متفاوت را یک جوری بهم پیوند دهم. پرویز قلیچ از زمین بازی فوتبال چه چیزی در خود ذخیره داشت که بعدها توشه فعالیت پردوام فرهنگی او باشد؟ 

 در هر دو زمینه سرآمد که باشی، انتظاراتی را ایجاد می کنی که خود می شود یک زمین چالش دیگر. تماشاچی زمین بازی و خواننده مجله ترا بی نقص و خطا می خواهد. گل بزنی فریاد هورا به آسمان می رود خطا کنی سکوت تماشاچی و گاه حتی با هو روبرو می شوی. و سردبیر مجله ای نسبتا کثرت گرا که باشی نه فرش قرمز بلکه گلیمی که از علایق گوناگون و انتظاراتی حتی گاه متضاد بافته شده است. 

استقامت و استواری می خواهد که در زمین بازی هم هورا را بشنوی و هم هوکردن را و به بازی ادامه دهی و بشوی کاپیتان محبوب. و همینطور باید صبور باشی هم برابر تشویق هایی که چه بسا توام با ریاکاری دامی برایت گسترده است و هم برابر خواننده ای که ایرادگیری را حرفه اش قرار داده، تا بتوانی بیست و پنج سال سردبیر مجله ای باشد که آرش وار افق های دور را می جوید. از تایپ و صفحه بندی تا توزیع مجله  و تامین مالی آن را اغلب به تنهایی بر دوش کشی و خم به ابرو نیاوری تا صد و ده شماره آن را بیرون دهی. 

پرویز کم سخن بود نه دوست داشت از روزهای پرافتخار کاپیتانی و گل هایی که وارد دروازه ها کرده بود، تعریف کند و نه از زندان و شکنجه های ساواک و نه از دربه دری ها و کارهای سنگین جسمی در پاریس که کمر و زانوی داغان برای او به جا گذاشته بود. از اینها نمی گفت، از تازه ها می گفت از موضوع شماره بعدی آرش. اگر مطلبی برای انتشار می خواست یا نکته ای برای یادآوری، با مهربانی بیان می کرد. 

موضوع زندان در مجله آرش

جرات نوشتن از زندان را مجله آرش به من داد. “زندان مى گريست”، نخستین تجربه من در زندان نگاری بود که در فروردین ۱۳۷۱ در آرش منتشر شد. خاطره شبی از شب های اعدام در سال ۶۰ که به سوگ جمعی تبدیل شد. شبی که سوگ خواهر بر مرگ عزیز جانش، شیرین، بغض های فروخورده را ترکاند و به یک حادثه در اوین تبدیل شد. از ان شب به بعد دیگر تیرباران ها پشت دیوار بند صورت نمی گرفت. از دیدن کلمه هایی که به نام م.رها- ان زمان جرات نکرده بودم به نام خودم بنویسم- در قالب حروف چاپى و در جايي كه مى دانى ديگران هم آن را می خوانند، حس غريبى داشتم. گویی نوشتاری که در كنار شعر و قصه و مقاله نشسته بود، از آن کس دیگری است. 

در میان پرونده هایم کپی دست نوشته را – هنوز کامپیوتر به خانه ها راه نیافته بود- که اصل آن را به آدرس پستی مجله پست کرده ام، پیدا می کنم.  دوست دارم سطر آخر آن را حالا اینجا تایپ کنم:

«پس قطعی بود. شیرین رفت. یکباره آتشی در او [خواهر] شعله کشید، سوزش ان را در سراسر اندامش حس کرد. شعله که سوزان تر شد سکوت شکست. ‍‍شیرین را کشتند شیرین مرا. شیرین کجایی؟ زار می زد. شیرین را کشتند.

فریادهای خفه همبندی ها یک باره منفجر و به گریه تبدیل شد. چند نفری از توابهای اتاق از شرم از اتاق بیرون رفتند. از اتاق های دیگر آمدند و نشستند. گنجایش اتاق که تمام شد در راهرو نشستند. زندان می گریست.»

دانستم که ثبت روایت می تواند امکان فراموشی، انکار و قلب واقعیت را از عاملان آن جنایت ها بگیرد، و این مرا در نوشتن خاطراتم، «حقیقت ساده» كه آن زمان آن شروع كرده بودم، مصمم تر ساخت.

مجله آرش خانه مشترک تجربه ها و خاطره های زندان بود و در ثبت زندان جباران حکومت اسلامى نقشى چشمگير داشته است. پرویز قلیچ به اهمیت شاهد و شهادت و مستندسازی واقف بود و توجه خاصی داشت که زندان و سرکوب از زبان شاهدان روایت شود. او خود، تجربه زندان و شکنجه دوره شاه را پشت سر داشت و بعد از انقلاب شاهد سرکوب و اعدام رفقا و همرزمانش بوده و مجبور به ترک وطن شده بود. 

مشق شب ماِ 

به مناسبت هایی مجله آرش دوسیه هایی ترتیب می داد مثلا در حوزه زنان و یا دیدگاه های فعالان سیاسی حول موضوعی که در آن روزها بحث برانگیز شده بود. زندان و شکنجه از زاویه های مختلف، با سمت و سوی دادخواهی، موضوع این دوسیه ها واقع می شد. یکی از آنها مروری بر حضور زندان در مجله بود. در سهمی که من به عهده داشتم می دیدم که توجه به زندان نگاری از دوره نیمه اول دهه ۷۰ به بعد بیشتر شده است. اولين نوشته اى است كه در باره زندان در مجله منتشر شد، همان نوشته من بود كه  تقريبا يك سال پس از شروع به انتشار آرش در آن آمده است. تا  آرش شماره ۳۰، كه در آن براى اول بار موضوع كشتار ۶۷ مطرح می شود، جاى مقوله زندان در آرش خالى است. در اين شماره، به تاريخ شهريور ۱۳۷۲ و در پنجمين سالگرد قتل عام زندانيان سياسى، آرش در تيتر اول خود اشاره به اين كشتار دارد از آن پس يادآورى آن کشتار سنت آرش مى شود. 

نوشتن از خاطره هایی که گاه انسان شک می کند کابوس بوده یا واقعیت، نه صرفا به قصد برانگيختن درد، بلکه برای مقابله با فراموشی است و ایجاد پرسش. وقتی اسدالله لاجوردی را ترور کردند، پرویز با ما تماس گرفت و خواست که چند جمله ای از احساس خود در باره کشته شدن کسی که هر یک از ما خاطره های هولناکی از او داشتیم، برای مجله بنویسیم. من هم مثل خیلی ها نسبت به ترور اين جلاد احساسى متناقض و دوگانه داشتم. آيا حذف جنايتكار می تواند با ایجاد ترس در دل جنایتکاران، از شكنجه و اعدام بکاهد؟ يا صرفا از روح انتقام سرچشمه می گیرد؟ پرسش مهمی بوده و هست و پاسخ به آن در جدال بین خشم و استیصال با منطق سیاسی همیشه و همه جا در نوسان است. 

  در مقاله ديگرى محمد رضا همايون (رضا معینی) خواننده را به يادآورى فاجعه و كلنجار با خود فرامى خواند. 

زمان لازم بود تا برخی از بازماندگان کشتارها راهی تبعید شوند و از آن دهه هولناک ۶۰ در زندانها و شکنجه گاه ها شهادت دهند. در «کتاب شناسی زندان» اشاره کرده ام که نويسندگان اين دوره از زندانها را نه برجستگان سیاسی و روشنفكرى زمان خود – آنچه كه مثلا در ادبيات زندان‌ پيش‏ از دهه ٢٠ شمسى شاهدیم – بلكه عموما افراد گمنامی هستند که برای اولین بار می نویسند. يكى از صدها هزارانى كه طعم زندان و شلاق حاكمان اسلامى را چشيده اند. اين بار “غير حرفه‌اى‌ها” مى‌نويسند. و اشاره داشتم که نکته قابل توجه در نوشته های این نسل سهم چشمگیر زنان در نوشتن است. 

ترورهای ج.ا.

در دوسیه ای دیگر پرویز از بازتاب ترورهاى جمهورى اسلامى در داخل و خارج از كشور پرسیده بود. نوشتم که «مجله آرش در سال هاى اول انتشار حساسيت و  برخورد فعالى نسبت به ترورها نداشته است. ترور فريدون فرخزاد، كه سال هاى اول انتشار آرش رخ داد، بازتابى درآن  نمى يابد. دستگيرى و قتل سعيدى سيرجانى انعكاسى محدود مى يابد. (امروز اضافه کنم که آن سالها ما از آنچه در زندانها می گذشت به سختی مطلع می شدیم.) با گسترش حساسيت افكارعمومى ايرانيان داخل و خارج كشور نسبت به ترورهاى جمهورى اسلامى  بازتاب آن ها در آرش هم بيشتر مى شود. در افشاى توطئه هاى جمهورى اسلامى در سر به نيست كردن دگرانديشان و نويسندگان و در كارزار بزرگ دفاع از فرج سركوهى و بعدتر در اعتراض به قتل هاى زنجيره اى، مجله آرش فعالانه شركت مى جويد. نقش آرش در اين موارد محدود به درج مقالات و سخنرانى ها پيرامون اين وقايع نمى ماند. آرش  با درج حركات اعتراضى عليه اين جنايت ها درداخل و خارج از كشور  به هماهنگى اعتراضات يارى مى رساند.  با توجه به پراكندگى ايرانيان خارج از كشور، اين جنبه از اطلاع رسانى اهميت بزرگى دارد.»

موضوع تواب

یکی دیگر از دوسیه های مجله موضوع تواب بود. این موضوع در یکی از سمینارهای زنان به خاطر حضور یکی از توابها به تشنج انجامید و در پی خود بحث هایی را گسترش داد. مجله ارش پرسش هایی را برای ما، شاهدان و زندانیان سابق، فرستاد. من به پرسش ها انتقاد داشتم و نوشتم:

«  پرویز قلیچ عزیز، اگر اجازه بدهی می خواهم خودم را به سوالات آرش محدود نکنم و کمی آزادتر وارد بحث شوم. چیزی که در بحثهای چند ماه گذشته حول تواب اغلب نادیده گرفته شد، شناخت خود پدیده بود. این بحثها به جای آنکه ابتدا به بررسی و تامل بپردازد، مسئله را به فرد و خصوصیات فردی تنزل داده و نقطه توجه ها عمدتا معطوف به افشاگری و محکوم کردنها شد. . .  با این که خصوصیات فردی در غلطیدن آدمها به رذیل ترین اعمال بی تاثیر نبوده  و نیست، شکی نیست. اما وقتی خصوصیات فردی در انتزاع از خود پدیده در نظر گرفته می شوند، معنای آن جز این نیست که در قضاوت و صدور حکم وجدان مان آسوده باشد. گاه قاضی بودن ساده ترین راه برای گریز از پیچیدگی ها و زیگزاگهای درونی است. . . پدیده تواب و توبه، که یکی از ویژگیهای تراژیک زندانهای دهه ٦٠ جمهوری اسلامی بود، در مجموع حاصل شکنجه و سیاستهای ارشاد کردن بوده است. . . گرچه مسئولیت فردی را هم نمی توان باکل نادیده گرفت اما جایگاهش در آن حداقلهائی است که در آن هنوز باریکه ای از اختیار تصمیم گیری وجود دارد. گاه این باریکه هم نیست. وقتی که شکنجه- مثل تابوتها- تعادل روانی زندانی را تا جائی بهم می ریزد که او دیگر هیچ اختیاری بر رفتارش ندارد. . .  شکنجه از آن رو قبیح ترین سیاست و یک عمل ضدبشری است که می تواند چنین اثرات تخریبی به دنبال داشته باشد.»

طنز تلخ زندگی است کسی که در حفظ و نگه داشت حافظه تاریخی کوشید، فروتنانه وصیت کرده باشد گور و یادبودی برایش ترتیب داده نشود و پیکرش را به علم پزشکی واگذار شود. چون جسم بیجانش، هشتاد سال زندگی پرویز قلیچ خانی  زیر خاک نمی رود و دفن نمی شود. میراث غنی و پربارش با ما می ماند.

منیره برادران، ۵ خرداد ۱۴۰۵